حرمت نگه دار دلم گلم
که این اشک خون بهای عمر رفته من است
میراث من !
نه به قید قرعه
نه به حکم عرف
یه جا سند زده ام همه رابه حرمت چشمانت
به نام تو
مهر و موم شده به آتش سیگار متبرک ملعون!
کتیبه خوان خطوط قبایل دور
این،این سرگذشت کودکی است
که به سرانگشت پا
هرگز دستش به شاخه هیچ آرزویی نرسیده است
((حسین پناهی))

وسیع باش  و تنها

سر به زیر و سخت

همه ی عمر دیر میفهمیم..تو لحظه ها و دقیقه های اخر....

وقتی عمر همه چیز داره تموم میشه.

 مثل وقت هایی که ...

 زندگی تو لحظه های از دست دادن شیرین میشه

یه لحظه افتاب تو هوای سرد غنیمت میشه

خدا تو موقع سختیها تنها پناهت میشه

یه قطره نور توی دریای تاریکی واست همه ی دنیا میشه

یه عزیز وقتی که از دست رفت برات همه کس میشه

پاییز وقتی که تموم شد  به نظرت قشنگ و قشنگ تر میشه

   نگاه كن پاییز به نفس نفس افتاده

هیچ کس مطمئن نیست که فردا رومی بینه یا نه....

امروز تمام چیزها و آدمهای دور و برت رو خوب ببین...

زندگی خیلی طولانی نیست

حالا که رفته ای

  هیچ راهی

          مرا به  جایی نمی برد

در حافظه ام می چرخد

همه کلیدها را گم کرده ام

حالا که رفته ای

             دل دلیل می آورد و

عشق گریه می کند

                 با این همه

                جای خالیت پر نمی شود

نه با خیال و نه با خاطره

به خوبی میشنوم صدای خرد شدن

                                      احساس را بر زیر دندانهای تنهاییم

سر راه برگشتنت آیینه میكارم
گلدونای دلتنگو رو پله میذارم

حال اول درد عشقه ماه من
كاری با آخر نداشتم...

گــر ز حال دل خبـــــــر داری بگو // ور نشــــانی مختصـــر داری بگو

مرگ را دانم ولی تا کوی دوست // راه اگـــــر نزدیکـــــــــتر داری بگو

مولانا

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

ور زلف بگشاید صنم رو  شانه  شو  رو  شانــه شـو

رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها

و آنگه  شراب  عشــق  را  پیمانه  شو  پیمانــه شـو

 تا بهار دلنشین آمده سوی چمن

ای بهار آرزو ! بر سرم سایه فکن

چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر

تا که گلباران شود کلبه‌ء ویران من

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن

ای بهار آرزو ! بر سرم سایه فکن

چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر

تا که گلباران شود کلبه‌ء ویران من

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما

 مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

ور زلف بگشاید صنم رو  شانه  شو  رو  شانــه شـو

تو لیلة القبری برو تا لیلة القدری شوی

چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

گاهی دلم از هرچه آدمی میگیرد

گاهی دلم دو کلمه حرف عاشقانه می خواهد

نه به شکل دوستت دارم و نه به شکل بی تو می میرم

ساده شاید مثل:

دلتنگ نباش فردا می آیم.

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد 
به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر 
آشیان در شکن طره شمشاد نکرد

شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار 
زان که چالاکتر از این حرکت باد نکرد

دل به امید صدایی که مگر در تو رسد

ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق 
که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد

به سراغ من اگر می آیی !
تند و آهسته چه فرقی دارد !
تو همانطور که دلت خواست بیا
مثل سهراب دگر ،
جنس تنهایی من چینی نیست ،
که ترک بردارد
جنس آهن شده است
چینی نازک تنهایی من
تو فقط ..............زود بیا

بخوام از تو بگذرم من با یادت چه کنم ؟

تو رو از یاد ببرم با خاطراتت چه کنم ؟

حتی از یاد ببرم تو خاطراتت رو

بگو من با این دل خونه خرابم چه کنم ؟

 آخ دایی جون رفتی راحت شدی ولی چه تنها شدم میبینی ؟؟؟؟؟؟؟

 منزل از یاد رفته ام

ببار، امشب ببار

شاید اشک تو مرا غسل دهد و پاک سازد

شاید بارانت نقطه چینی شود تا به او برسم

تعریف زندگی عوض شده است

تا گریه نکنم، نوازشم نمیکنند

تا قصد رفتن نداشته باشم ، نمیگویند بمان

تا بیمار نشوم ، گل برایم نمیآورند

 تا کودک هستم ، باید همه را دوست بدارم

و وقتی بزرگ شدم ، دوست داشتن را برایم جرم میکنن

تا نروم، قدرم را نمیدانند و تا نمیرم، نمیبخشنم

ای آسمان ببار

تا هر کس به اندازه ی پیاله اش پاک شود

ای چتر فروش ، چتر هایت مال خودت

امشب میخواهم خیس شوم ،

پاک شوم تا شاید محو شوم و

از پلکان آبی به سوی او بروم

پروردگارا عاشقت هستم ، مرا دوست بدار .